Het Open Boek Texel

< Terug



J u f f r o u w  L i e n t j e  e n  d ' r  p o t t e n w i n k e l
W i l l e m  K i k k e r t
Uit Neeltjes Nol, Texelse en andere verhalen, uitgave Nauta Boek



Wie het hoord fan juffrouw Lientje
Die deer weunde op d'r ientje
In de winkel op de hoek
Tusse potte, tusse panne
Kreeg ze, uutgezonderd manne
Toch wel dagelijks bezoek.

Lientjebuur kon ure prate
Over allerhande mate
Potte mit of zonder oor
Ronde of vierkante kruuke
Sommige mit dikke buuke
Are mit een tuutje foor.

Gróte, kleine, alles same
Sting deer foor de winkelrame
In ordentelijke ree
Op de planke, in de fakke,
Uut de juuste kleisoort bakke
Lientje was der oltied bee.

Gloedvol en soms mit emosie
Prees ze ieder d'r negosie
Wie hier kocht had nooit een strop:
Eerdewerk dat was d'r leve,
Maar 't sechie dat deerneve
Beehoort, ging foor heur niet op.

'ledere pot past wel een dessel'
Segge ze, maar hier op Tessel
Gold dat niet foor iederien.
Bliekbaar paste d'r gien ientje
Bee de brave juffrouw Lientje,
Levenslang bleef ze allien.

Maar ok dat gaf gien bezware
Meer dan fijftig lange jare
Had ze deer een stikkie bróód
In der potte-pannehandel
Eerlijk bleef ze in d'r wandel
En doe ging ze rustig dóód.

Juffrouw Lientje, och die brave
Wier mit rouwbeklag begrave
Op een kerkhof in de buurt
Want een oudoom. weltevrede
Mit een óóg op 't sterfelijk hede
Had deer al een plekkie huurd.

Dóód, begrave en fergete
Da's de gang zo as we wete
Mense komme, mense gaan,
In de winkel kwam een nichie
Hier een blompie, deer een lichie
En 't zakie bleef bestaan.

En zó ging 't héél wat jare
Wie deer ok de klante ware
Ieder die de weg wel fond
Dorpelingen of toeriste
Oltied mense die wel wiste
Weer de pottewinkel stond.

Mit 't kerkhof ging 't slechter
Want de weg dernaast most rechter
Dat was nódig naar 't skeen
En hee ging te lange leste
Ondanks allerlei proteste
Deels over de rustplaas heen.

Eeuwelang gewijde aarde
Kelderde metien in waarde
Menselijke stof (rust zacht)
Lang al horend tot 't ferlede
Wier deur al die werkzaamhede
Naar de oppervlakte bracht.

Héél wat mense sprakke skande
Maar d'r benne ok mit hande
Die staan overal dichtbee
En zó was deer ok zo'n rakker
-'t was een jonge pottebakker-
En die nam een vrachie mee.

Want hee hod allang bekeke
Dot die aarde, vergeleke
Mit wat aars, geschikt was tot
't bereide en 't bakke
't glazure of 't lakke
Fan de allermooiste pot.

Maar hee was toch wat fergete
(Eigenlijk kon ie 't ok niet wete)
Want hee nam de grondsoort af
-Die geschikt was foor sien stekkie-
Uutgerekend fan 't plekkie...
Dat was juffrouw Lientjes graf.

En zó wist 't te gebeure
Dat in vorm, zowel in kleure
Wie bestiert 't menselijk lot
Juffrouw Lientje wederkeerde
In 't pand wat z'iens beheerde
As een fraai gebakke pot.

Eigenlijk most ik hier nou stoppe
Want 't verhaal bliekt wel te kloppe
Mit des mense levenslóóp
't Is 't juuste woord des Heere
'Ien keer zelle we wederkere'
Maar hoe? Dat skeelt toch een hóóp.

Omdat mense vrage stelle
Wil ik ok nag wel fertelle
-Niet dat 't me zóveul raakt-
Maar de man die 't pronkstik bakte
En toch mit de kleigrond kwakte
Het nou ok een dessel maakt.